Jeśli piszesz magisterkę na materiale zespołu, opisz jego pochodzenie, swój udział w projekcie i rezultat własnej analizy. Na przykład zespół przygotował scenariusz i zebrał 18 wywiadów. Ty przeprowadzasz pięć rozmów, a na potrzeby magisterki analizujesz 12, odpowiadając na własne pytanie. Podaj wszystkie trzy liczby i wskaż, które rozmowy obejmuje każda z nich. Czytelnik może wtedy prześledzić drogę od pracy zespołu do konkretnego wyniku w magisterce.
Na jednej stronie zapisz, od kogo pochodzi materiał, co ustaliliście wspólnie, które decyzje należą do Ciebie i po czym będzie można rozpoznać ich rezultat. Przejrzyj tę notatkę z promotorem i osobą odpowiedzialną za projekt. Ustal, które dane możesz analizować i w jakim zakresie wolno je pokazać. Warto od razu sprawdzić, czy uzgodnienia obejmują także przykład na obronie lub cytat w załączniku. Są to odrębne decyzje dotyczące tego samego materiału.
Jeśli projekt już się skończył, zacznij od wersji plików, zmian w skrypcie i notatek z ustaleń zespołu. Wybierz jedną decyzję, która zmieniła Twój sposób analizy, i spróbuj prześledzić ją od pierwszej do ostatniej wersji. Zanotuj, kto ją zaproponował, kto wprowadził i jaki ślad po niej pozostał. Przyda się to zarówno w opisie metody, jak i podczas rozmowy na obronie.
Zawęź pytanie do tego, co opracujesz w magisterce
Załóżmy, że zespół badał wdrażanie nowych pracowników w kilku oddziałach. Jedne rozmowy dotyczyły szkolenia, inne pomocy współpracowników, a jeszcze inne ocen koordynatorów. Z tego wspólnego materiału Maja wybiera mniejsze zagadnienie: „Do kogo nowi pracownicy zwracali się po pomoc przy zadaniach objętych wcześniejszym szkoleniem i przy zadaniach poza przewidzianą procedurą?”. Żeby użyć dotychczasowych wywiadów, sprawdza, czy da się w nich rozpoznać te dwa rodzaje zadań i odtworzyć sposób szukania pomocy.
Połóż obok siebie pytanie zespołu i pytanie magisterki. Jeśli w obu miejscach wypada to samo porównanie, nazwij dodatkowy rezultat, który masz uzyskać. Może to być przeprowadzenie określonej analizy od początku do końca albo opracowanie podzbioru według odrębnej, uzasadnionej reguły. W innym projekcie własnym zadaniem będzie nowe zastosowanie, sprawdzenie, czy wniosek zależy od sposobu liczenia, lub porównanie z innym materiałem. Zastąp „przedstawienie pełniejszego obrazu” zdaniem, w którym da się wskazać czynność i jej wynik.
Sprawdź, czy materiał pozwala odpowiedzieć na zapisane pytanie. Porównanie pierwszego tygodnia z końcem miesiąca wymaga wiarygodnych dat albo opisu kolejności. Jeśli rozmówcy rzadko podają, kiedy zdarzył się dany przypadek, porównanie okresów może okazać się niewykonalne. W rozmowach mogą za to wyraźnie rozróżniać zadania objęte wcześniejszym szkoleniem i zadania poza przewidzianą procedurą. Taka zmiana pytania wynika z dostępnych danych. Zapisz jej uzasadnienie w konspekcie, aby później nie przypisać materiałowi informacji, których nie zawiera.
Rozpisz materiał, czynności i wynik
Najpierw wskaż, co było wejściem do Twojej analizy. Nawet jeden wspólny plik może zawierać różne warstwy: wypowiedzi uczestników, uporządkowane transkrypcje, robocze kody i gotowe ustalenia zespołu. Podaj, które z nich były w otrzymanej wersji, z jakiej części zbioru korzystasz i czy dotychczasowe kody służyły jako punkt wyjścia. Konkretna nazwa i wersja materiału zwykle wystarczą, aby później odnaleźć właściwe źródło.
Przy każdej czynności wskaż osoby, które rzeczywiście ją wykonały. Uporządkowanie wspólnego słownika, przegląd transkrypcji i uzgodnienie reguł analizy to trzy różne działania. Jeśli kryteria rekrutacji powstały wspólnie, a później samodzielnie opracowujesz reguły do konkretnego rozdziału, zaznacz oba etapy. Uczestnictwo w spotkaniu to za mało, by ustalić, kto podjął daną decyzję.
Na koniec nazwij rezultat, który można sprawdzić. Może to być porównanie przypadków, model, zestaw kategorii lub udokumentowana korekta wcześniejszej analizy. Zamiast „zrobiłam analizę” napisz na przykład „wybrałam fragmenty z 12 wywiadów, zakodowałam sposób szukania pomocy i porównałam dwa rodzaje zadań”. Czytelnik wie wtedy, czego szukać w wynikach. W projekcie z gotową tabelą własnym działaniem może być opracowanie interpretacji. Opis powinien wówczas jasno wskazywać, kto przygotował obliczenia.
Jeśli ponownie wykorzystujesz materiał z własnego licencjatu, zobacz, jak wyznaczyć nowy problem i własny wkład w magisterce. We wspólnym projekcie trzeba dodatkowo wskazać, kto wykonał poszczególne czynności i przy jakich uzgodnieniach powstaje nowe opracowanie.
Sprawdź warunki udostępnienia wspólnego materiału
Zapisz nazwę projektu, wersję materiału oraz to, kto ją przekazał. Następnie porównaj dotychczasowe ustalenia z planem magisterki. Sprawdź osobno, czy obejmują nowe pytanie, pracę na potrzebnej części zbioru i przywołanie fragmentów w pracy. Od tych odpowiedzi zależy również, co możesz przechowywać, komu możesz to przekazać i jak szczegółowo opisać przykład.
Robocza notatka może brzmieć tak. „Do analizy mam transkrypcje rozmów z pracownikami w przekazanej wersji. Nagrania pozostają w projekcie. Zasady przywołania wypowiedzi sprawdzę przed wyborem fragmentu”. Jeśli w trakcie analizy zabraknie początku wypowiedzi potrzebnego do interpretacji, notatka wskaże, z kim ustalić możliwość wglądu. Wpisz nazwę wersji, którą rzeczywiście można odszukać w dokumentacji zespołu.
Przygotuj rozmowę z promotorem i osobą odpowiedzialną za projekt
Na rozmowę przynieś dwa krótkie akapity. W pierwszym postaw pytanie magisterki i wskaż oczekiwany rezultat. W drugim wymień dostępny materiał, planowane czynności i wyniki, które zespół już opracował. Gdy samodzielna analiza wymaga dodatkowych plików, podaj ich nazwy albo rodzaj danych. Ułatwia to ocenę, który wariant da się wykonać w czasie i zakresie przewidzianym dla pracy.
Ustal, jak opisać wkład pozostałych osób i wcześniejsze ustalenia projektu. Inaczej przywołuje się opublikowany raport, inaczej dokument roboczy, którego odbiorca nie ma do dyspozycji. Sprawdź, jakie wymagania dotyczą metod, spisu źródeł, podziękowań i załączników. Jeżeli zamierzasz pokazać cytat lub fragment narzędzia, opisz go konkretnie. Ogólna wiadomość o pracy nad materiałem nie przesądza, czy właśnie ten fragment można umieścić w magisterce.
Z promotorem omów pytanie i zakres samodzielnej pracy. Zasady udostępnienia potwierdź u osoby lub jednostki właściwej dla projektu. Jeśli uzgodnienia są otwarte, porównaj możliwe warianty. Przy pełnych transkrypcjach da się sprawdzić kontekst wypowiedzi, przy wybranych fragmentach zakres interpretacji będzie węższy, a samo podsumowanie pozwoli przede wszystkim opisać przedstawione w nim ustalenia. Dla każdego wariantu zapisz, jak mocny wniosek pozwala sformułować.
Sprawdź, które fragmenty możesz pokazać
W transkrypcji może pojawić się mała miejscowość, rzadka funkcja i opis nietypowego zdarzenia. Razem potrafią wskazać rozmówcę nawet bez nazwiska. Oceń cytat w kontekście całej pracy, zwłaszcza opisu grupy i sąsiednich przykładów. Zależnie od uzgodnień możesz wybrać inną wypowiedź lub opisać sytuację na większym poziomie ogólności. Przy zrzucie sprawdź również ścieżkę pliku i nazwy kont widoczne w historii zmian.
Kiedy pełny materiał musi pozostać w projekcie, opisz metody i wynik w dostępnym zakresie. Wskaż, z jakich materiałów skorzystano, jakie kryterium zastosowano i czego nie można pokazać. Użyj przykładów, na które pozwalają uzgodnienia. Czytelnik może zrozumieć przebieg analizy bez dostępu do surowych danych. Możliwość jej niezależnego odtworzenia zależy od tego, co rzeczywiście udostępniono.
Jeśli przygotowujesz opis sytuacji zamiast cytatu, rozróżnij parafrazę pojedynczego przypadku od połączenia kilku przykładów. W tym drugim przypadku odbiorca powinien wiedzieć, że chodzi o ilustrację wspólnej reguły. Przy fragmencie skróconym dla czytelności sprawdź, czy pominięta część nie zmienia znaczenia wypowiedzi. W notatce zapisz, której zasady dotyczy przykład i gdzie można zweryfikować jego interpretację w dopuszczalnym zakresie.
Jeżeli zespół przekazał transkrypcje i katalog gotowych tematów, przy każdym elemencie zapisz osobno warunek użycia oraz jego rolę w pracy. Możesz korzystać z katalogu po to, by szybko ustalić, czy w wywiadach pojawia się pomoc przy zadaniu. Gdy przypisujesz fragmenty według własnej reguły, zapisz numer użytej wersji katalogu i własną regułę. Kopię katalogu zachowaj, jeśli obejmują ją uzgodnienia. Jeśli później porównasz własny wynik z opracowaniem zespołu, będzie jasne, które kategorie powstały wcześniej i jak Twoja analiza się do nich odnosi. Gdy od początku stosujesz w całości gotowy słownik, nazwij własny wkład w doborze lub interpretacji bez przypisywania sobie jego opracowania.
Odtwórz role w macierzy wkładu
Ułóż listę krótkich kart według etapów pracy. Na każdej zapisz czynność, wykonawcę lub wykonawców, własną część, rezultat i dokument, który pozwala to sprawdzić. Na jednym etapie możesz wpisać kilka osób. Jedna osoba może odpowiadać za kilka etapów. Macierz służy przede wszystkim do odtworzenia przebiegu. Do metod wybierz tylko te informacje, które pomagają czytelnikowi zrozumieć źródło danych i sposób analizy.
Jedna karta mogłaby zawierać zapis: „Etap: dobór materiału. Zespół przygotował transkrypcje, a ja wybrałam rozmowy spełniające kryterium włączenia. Rezultat: zestaw wywiadów wykorzystanych w rozdziale. Ślad: wykaz wybranych rekordów i notatka z uzasadnieniem kryterium”. Przy czynności o nieustalonym wykonawcy zapisz, czego brakuje, np. protokołu spotkania. Zostaw tę pozycję do wyjaśnienia, zanim przypiszesz ją konkretnej osobie.
Zapis „analiza, Maja” pozostawia otwarte pytanie, za którą część odpowiadała. Dopisz, że wybrała fragmenty o proszeniu o pomoc, opracowała kryteria kodowania i zastosowała je w 12 wywiadach. Wskaż wersje słownika, karty przypadków i rozdział wyników jako ślady. Sprawdzenie trzech fragmentów przez koleżankę zapisz osobno. Jeśli obie osoby rzeczywiście współtworzyły kluczową kategorię, uwzględnij tę wspólną decyzję przy opisie kategorii.
Rozróżnij też prowadzenie wywiadu, przygotowanie zasad pseudonimizacji i uporządkowanie wersji transkrypcji. Zbiorcza etykieta „zbieranie danych” utrudnia ustalenie, skąd pochodzi cytat i kto odpowiadał za jego zapis. Przy wspólnym pliku podaj, kto przygotował i przekazał określoną wersję. Jeśli osobiście sprawdzasz kilka transkrypcji, zanotuj tę kontrolę oraz jej zakres niezależnie od tego, kto poprowadził wywiad.
Użyj nazw CRediT, by odnaleźć pominiętą rolę
Standard ANSI/NISO Z39.104-2022 porządkuje wkład w publikacje naukowe w ramach 14 ról CRediT. Allen i współautorzy oraz Brand i współautorzy pokazali, dlaczego sam wykaz autorów niewiele mówi o pracy wykonanej przy konkretnym wyniku. NISO wyraźnie oddziela informację o wkładzie od rozstrzygania, komu przysługuje autorstwo. W magisterce możesz użyć tego słownika pomocniczo. Zasady udostępnienia materiału, wymagania pracy dyplomowej i zakres samodzielności wynikają z ustaleń właściwych dla projektu i uczelni.
Poniżej znajdziesz czternaście nazw CRediT z pytaniami, które pomagają przełożyć je na czynności w projekcie dyplomowym.
- Conceptualization. Kto sformułował cel lub rozwinął pytanie, któremu służy dana część projektu?
- Methodology. Kto zaprojektował sposób zbierania lub analizy, np. opracował scenariusz albo reguły porównania?
- Investigation. Kto prowadził rozmowy, obserwacje, pomiary lub inne czynności pozyskiwania materiału?
- Data curation. Kto przygotował dane do dalszego użycia, opisał ich znaczenie, uporządkował wersje i sprawdził spójność?
- Formal analysis. Kto zastosował metody obliczeniowe, statystyczne lub inne formalne procedury potrzebne do opracowania?
- Software. Kto utworzył lub wdrożył kod, program bądź algorytm potrzebny do uzyskania wyniku?
- Validation. Kto sprawdził, czy sposób postępowania, kryteria albo wyniki można potwierdzić lub odtworzyć?
- Visualization. Kto zaprojektował sposób pokazania wyników na wykresie, schemacie albo innej ilustracji?
- Writing - original draft. Kto przygotował pierwotną wersję opisu lub argumentu przedstawiającego rezultaty?
- Writing - review & editing. Kto wniósł merytoryczną recenzję i poprawki do tekstu w toku prac?
- Resources. Kto zapewnił istotne materiały, zasoby lub narzędzia, bez których tej pracy nie dałoby się wykonać?
- Funding acquisition. Kto pozyskał finansowanie projektu, jeśli to działanie w ogóle występowało?
- Project administration. Kto organizował i koordynował przebieg prac?
- Supervision. Kto sprawował nadzór lub wspierał osoby realizujące konkretne zadania?
Wybierz role, które odpowiadają rzeczywistym działaniom. Jeśli korzystasz z gotowego programu do analizy, opisz, co udało się dzięki niemu zrobić. Gdy przygotowujesz własny skrypt i projektujesz porównanie, wpisz obie czynności. W analizie jakościowej dobrze działa opis wprost, np. „opracowałam zasady wyboru fragmentów, zakodowałam materiał i sprawdziłam przypadki sprzeczne ze wstępnym wnioskiem”. Nazwy mają pomóc odzyskać szczegóły, które później znajdą się w tekście.
Sprawdź, co potwierdzają zapisy projektu
Kalendarz pozwala ustalić, kto uczestniczył w spotkaniu. Komentarz w tekście może wskazać osobę, która zaproponowała poprawkę. Historia pliku pokazuje, kto ją zapisał. Osoba zapisująca finalny scenariusz mogła wprowadzić decyzje uzgodnione przez cały zespół. Gdy źródła wskazują różne osoby, porównaj zapisy z tym, co uczestnicy pamiętają z danego etapu, i znajdź brzmienie odpowiadające potwierdzonym informacjom.
Jeśli sposób prowadzenia wywiadów ustaliliście wspólnie, zapisz to przy scenariuszu. Kontrolę różnic w pytaniach uzupełniających przypisz osobie, która ją przeprowadziła. Przy ostatniej wersji rozdziału zaznacz, kto podjął decyzję o treści i jaki był zakres otrzymanych uwag. Każda informacja ma prowadzić do konkretnej czynności albo wyniku, który można wskazać w dokumencie.
Prześledź przykład Mai od 18 rozmów do wyniku pracy
Maja przygotowuje magisterkę o pierwszych tygodniach zatrudnienia. Zespół uzgodnił scenariusz i zebrał 18 wywiadów w trzech oddziałach firmy. Dwanaście rozmów przeprowadzono z nowymi pracownikami, a sześć z koordynatorami odpowiedzialnymi za wdrożenie. Maja przeprowadziła pięć spośród 12 rozmów z pracownikami. Robert uporządkował transkrypcje i przygotował wersję do analizy. Wszystkie osoby, liczby, wypowiedzi i dokumenty w tym przykładzie są fikcyjne.
Zespół chciał poznać doświadczenia z pierwszego miesiąca pracy z dwóch perspektyw. Maja zawęziła pytanie do doświadczeń nowych pracowników. Sprawdzała, do kogo zwracali się po pomoc przy zadaniach objętych wcześniejszym szkoleniem i przy zadaniach poza przewidzianą procedurą. Do tego pytania pasowało 12 rozmów z pracownikami. Sześć wywiadów z koordynatorami dotyczyło między innymi organizacji wdrożenia i pozostało poza analizą Mai.
Wybierz materiał i zdefiniuj, które przypadki porównasz
Scenariusz zespołu zawierał pytania o pierwsze trudności i osoby pomagające w zadaniach. Maja ustaliła z promotorem odrębne pytanie oraz sposób udokumentowania własnej pracy. Z osobą odpowiedzialną za projekt potwierdziła, że może analizować 12 transkrypcji w wersji z usuniętymi bezpośrednimi identyfikatorami i sprawdziła warunki pokazywania fragmentów. W pracy ograniczyła informacje o oddziałach, a pełnych transkrypcji nie dołączyła. Planowany rezultat stanowiło zestawienie sytuacji, które można zrozumieć bez znajomości nazwisk i miejsc.
Maja wybierała odcinek rozmowy zawierający konkretną trudność albo opis otrzymanej pomocy. Zostawiała też zdania potrzebne do zrozumienia zdarzenia. Na podstawie relacji pracownika rozpoznawała, czy opis dotyczy zadania objętego wcześniejszym szkoleniem, czy zadania poza przewidzianą procedurą. Gdy materiał nie pozwalał jednoznacznie rozpoznać rodzaju zadania, oznaczała fragment jako niejednoznaczny i zostawiała go poza tym porównaniem. Czas odnotowywała w osobnym polu, jeśli wynikał z wypowiedzi.
W pierwszym słowniku wystarczały Mai dwa kody: „osoba wskazana” i „osoba niewskazana”. W R03 prowadzący szkolenie podał, do kogo zwrócić się przy problemie z konkretnym zadaniem. W R08 pracownik znał nazwisko koordynatora zmiany, a dopiero od innej osoby dowiedział się, kto może odblokować formularz. W drugim przypadku samo nazwisko nie mówiło, czy pracownik wiedział, kto może mu pomóc w tej sprawie. Maja rozbudowała słownik, żeby oddzielić te informacje. Zachowała osobny kod dla zbyt ogólnego wskazania i zastosowała doprecyzowane kryterium do wszystkich 12 rozmów.
Zapisz, kto wniósł uwagę i kto sprawdził zmianę
Koleżanka przeczytała trzy fragmenty, przy których Maja miała wątpliwości. Zwróciła uwagę, że w jednym z nich pracownik sam powiązał nazwisko z konkretnym zadaniem. Dotychczasowy zapis łączył dwie sytuacje: informację otrzymaną podczas wdrożenia i informację znalezioną później w rozmowie ze współpracownikiem. Maja dodała pole na źródło wskazania, zapisała przyczynę zmiany i ponownie przejrzała według tej reguły wszystkie 12 rozmów. W macierzy odnotowała zarówno uwagę koleżanki do trzech fragmentów, jak i własną pracę nad całością podzbioru.
R11 pozwolił Mai doprecyzować wniosek. Pracownik znał wyznaczoną osobę kontaktową. Kiedy była nieobecna, nie wiedział, kto ją zastępuje. W analizowanych rozmowach pracownicy opisywali, do kogo zwracali się przy zadaniach objętych wcześniejszym szkoleniem. Z relacji R11 wynika, że znajomość osoby wyznaczonej do kontaktu nie zawsze oznaczała wiedzę o zastępstwie. Te rozmowy pozwalają opisać zgłaszane doświadczenia. Materiał nie wystarcza do ustalenia częstości takich sytuacji wśród wszystkich pracowników ani do oceny, czy wskazanie opiekuna zmniejszało liczbę trudności.
Gdyby recenzent zapytał, czy we wszystkich oddziałach przebieg był taki sam, Maja może wskazać, że nie planowała porównania oddziałów. Karty przypadków pozwalają pokazać rozróżnienie, na którym opiera się rozdział. Liczby 18 i 12 opisują zakres wywiadów, a trzy sprawdzone fragmenty wyznaczają zakres konsultacji. Żadna z tych liczb nie mówi, ilu osobom brakowało zastępstwa. Taki wynik wymagałby odrębnego pytania, danych o liczbie osób, których ono dotyczyło, i reguły liczenia przypadków.
Macierz Mai po zakończeniu projektu
- Wspólny projekt. Zespół zaprojektował badanie wdrożenia z perspektywy pracowników i koordynatorów. Maja uczestniczyła w przygotowaniu scenariusza i przeprowadziła pięć wywiadów z pracownikami. Dokumentacja obejmuje uzgodniony scenariusz i rejestr rozmów.
- Przygotowanie materiału. Robert uporządkował transkrypcje i przekazał wersję do analizy. Maja sprawdziła, czy obejmuje 12 rozmów z pracownikami. Wykaz wersji pozwala ustalić, na którym zbiorze pracowała.
- Pytanie magisterki. Maja sformułowała pytanie o pomoc przy zadaniach objętych wcześniejszym szkoleniem i przy zadaniach poza przewidzianą procedurą. Z promotorem uzgodniła zakres, do którego pasowało 12 rozmów z pracownikami. Decyzję zapisała w konspekcie.
- Reguły analizy. Maja przygotowała słownik, oznaczyła fragmenty i oddzieliła znajomość nazwiska od wiedzy o tym, kto zajmuje się danym problemem. Kolejność działań widać w wersjach kodów, notatce o R08 i zapisie ponownego przeglądu.
- Kontrola interpretacji. Koleżanka przeczytała trzy fragmenty i zwróciła uwagę na źródło informacji o osobie kontaktowej. Maja zapisała tę uwagę, uzasadniła zmianę i zastosowała nową regułę do całego podzbioru. W rejestrze zachowała notatkę z konsultacji i zapis ponownej kontroli.
- Wynik indywidualnej pracy. Maja porównała dwa rodzaje zadań, uwzględniła przypadek R11 i doprecyzowała zakres wniosku. Wynik można odnaleźć w kartach przypadków i w roboczym rozdziale.
Macierz pozwala Mai sprawdzić pierwsze zdanie o własnym wkładzie. „Wykonałam wywiady i analizę” zostawia otwarte pytanie o zakres. „Przeprowadziłam pięć z 12 rozmów z pracownikami, a do magisterki samodzielnie przeanalizowałam wszystkie 12” przypisuje obie czynności i pokazuje, gdzie ich zakresy się różnią. W metodach można dodać liczbę wszystkich 18 rozmów, żeby czytelnik wiedział, skąd pochodził podzbiór.
Dopasuj pracę do materiału, który możesz przejrzeć
Gdyby Maja dostała jedynie podsumowanie zespołu, mogłaby przeanalizować zawarte w nim ustalenia i ich ograniczenia. Żeby wyjaśnić, jak przypisano kod do konkretnego fragmentu, potrzebowałaby wglądu w odpowiedni zapis rozmowy. Przy dostępie wyłącznie w systemie projektu opisałaby sposób przeglądu na miejscu. Jeśli uzgodnienia zmieniłyby się w trakcie pracy, wróciłaby do nich przed dodaniem cytatu, załącznika lub kolejnego porównania.
Gdyby koleżanka współtworzyła cały słownik albo wspólnie z Mają zakodowała materiał, macierz musiałaby pokazać szerszy zakres tej pracy. W takiej sytuacji Maja mogłaby wskazać, że jej własnym zadaniem było wybrane porównanie, argument lub kontrola dwóch wersji wniosku. Wymagany zakres własnego rezultatu trzeba wtedy omówić na podstawie faktycznego podziału pracy.
Przenieś potrzebne informacje do rozdziału
W metodach podaj pochodzenie zbioru, kryterium wyboru i sposób kontroli. W wynikach pokaż to, co powstało w ramach magisterki. Jeśli przytaczasz wcześniejsze ustalenie zespołu, wskaż jego źródło przy tym zdaniu. Dyskusja pozwala zestawić wynik pracy z szerszym pytaniem projektu. W każdej części zachowaj ten sam podział czynności i odpowiedzialności.
Wzór akapitu do metod
„Materiał wyjściowy pochodził z projektu zespołowego o pierwszym miesiącu zatrudnienia. Scenariusz uzgodniono wspólnie. Autorka przeprowadziła pięć spośród 12 wywiadów z pracownikami. Z 18 rozmów zespół przekazał do tej analizy 12 transkrypcji wywiadów z pracownikami. Sześć rozmów z koordynatorami pozostało poza analizą. Autorka wybrała fragmenty o proszeniu o pomoc, przygotowała słownik kodów i porównała zadania objęte wcześniejszym szkoleniem z zadaniami poza przewidzianą procedurą. Fragmenty niejednoznaczne odnotowała osobno. Po konsultacji trzech fragmentów z członkinią zespołu autorka doprecyzowała jedną regułę i zastosowała ją we wszystkich 12 rozmowach”.
Dopasuj wzór do faktycznego przebiegu oraz konwencji przyjętej w pracy. Pierwsza osoba pozwala wskazać własne decyzje bez dodatkowych objaśnień. Forma bezosobowa też może być czytelna, o ile przy istotnych czynnościach wiadomo, kto je wykonał. Po zdaniu „na potrzeby projektu zebrano wywiady” warto od razu wskazać zespół, własny udział i zakres wykorzystany w magisterce.
Podeprzyj wniosek relacjami rozmówców
Maja może opisać wynik tak. „Przy zadaniach objętych wcześniejszym szkoleniem rozmówcy wskazywali osoby kontaktowe wymieniane w instrukcji. Przy zadaniach poza przewidzianą procedurą opisywali także kierowanie pytań do osób znanych z bieżącej pracy. Jeden z pracowników opisał, że podczas nieobecności osoby kontaktowej nie wiedział, kto ją zastępuje”. Każde zdanie odnosi się do relacji z wywiadów. Do każdej części można dobrać dopuszczalny przykład i odsyłać do wspólnej reguły opisanej w metodach.
Jeżeli zespół we wcześniejszym raporcie opisał znaczenie kontaktu z opiekunem, Maja może przywołać raport w dyskusji. Jej magisterka rozwija tę obserwację przez porównanie sytuacji, w których rozmówcy wiedzieli, do kogo zwrócić się z konkretną sprawą, oraz przykładu niejasnego zastępstwa. Rozdziel te ustalenia w dwóch zdaniach, żeby pochodzenie każdego było widoczne.
Przygotuj prostą kontrolę własnego rozdziału. W roboczym tekście zaznacz zdania o wcześniejszych ustaleniach zespołu w jednym kolorze, a zdania o analizie magisterskiej w drugim. Jeżeli jeden akapit zawiera oba rodzaje informacji, podaj źródło przy właściwym zdaniu. Potem wybierz jedno własne twierdzenie i sprawdź, czy potrafisz wskazać regułę łączącą je z materiałem. Przy ogólnym twierdzeniu o całym przedsiębiorstwie zawęź podmiot do rozmówców lub przypadków objętych analizą.
Tak samo sprawdź streszczenie, podpisy i wykresy. Jeśli kryterium ustaliliście wspólnie, nie przypisuj go sobie w innym rozdziale. W podpisie do wykresu z wcześniejszego raportu wskaż jego pochodzenie. Przy własnym wykresie z materiału zespołu opisz, którego podzbioru i przeliczenia używasz. Czytelnik powinien móc powiązać wykres z tym samym materiałem, który opisano w metodach.
Przygotuj odpowiedź na obronę, którą potrafisz rozwinąć
Zaplanuj trzy elementy odpowiedzi. Najpierw nazwij źródło materiału i swój udział w zespole. Następnie wskaż własną decyzję dotyczącą analizy. Na końcu powiedz, gdzie w pracy widać jej rezultat. Na dopytanie przygotuj przykład, który możesz rozwinąć bez odczytywania listy ról. Dobrze nadaje się decyzja, po której da się wskazać konkretną zmianę w kodach, w materiale albo w sformułowaniu wniosku.
Maja mogłaby powiedzieć: „Zespół zebrał 18 wywiadów o wdrożeniu. Prowadziłam pięć rozmów z pracownikami, a w magisterce przeanalizowałam wszystkie 12 rozmów z tą grupą. Porównałam zadania objęte wcześniejszym szkoleniem z zadaniami poza przewidzianą procedurą. Przy trzech fragmentach skorzystałam z uwagi koleżanki. Potem uściśliłam regułę i ponownie sprawdziłam wszystkie 12 rozmów. W wynikach pokazuję, kogo pracownicy wskazywali jako osobę do kontaktu i w jakich sytuacjach relacjonowali trudność ze znalezieniem pomocy”.
Na pytanie o sześć wywiadów z koordynatorami Maja może odpowiedzieć, że jej rozdział dotyczy sposobu szukania pomocy widzianego przez pracowników. Perspektywa koordynatorów byłaby cenna w osobnym zestawieniu relacji z założeniami procedury. Jeśli komisja zapyta o udział koleżanki, Maja opisze trzy przejrzane wspólnie fragmenty i wyjaśni, jak samodzielnie zastosowała później nową regułę. Rozmowę o metodzie i ograniczeniach możesz przećwiczyć z poradnikiem przygotowania do obrony magisterki.
Gdy wywiady w całości prowadził inny zespół
Wkład w analizę można opisać również wtedy, gdy całość wywiadów zebrali inni. Ustal, jakie wymagania musi spełnić nowe opracowanie, i wskaż, kto przygotował korpus. Dalej nazwij własne czynności. Może to być dobór porównywalnych fragmentów, rozwinięcie kategorii i sprawdzenie, jak działają w przypadkach z różnych części zbioru. Jeśli materiał nie pozwala odpowiedzieć na któreś pytanie, opisz tę granicę w metodach i przygotuj krótkie wyjaśnienie na obronę.
Gdy wspólny jest również wynik lub rozdział
Jeżeli kilka prac wykorzystuje ten sam przygotowany wcześniej materiał, uzgodnij sposób przedstawienia jego pochodzenia. Zapisz wspólne dane i przygotowania, własny cel oraz oczekiwany rezultat. Gdy planowany rozdział ma odtwarzać gotowy wynik, omów z promotorem, jaką pracę trzeba jeszcze wykonać. Samodzielne objaśnienie wspólnego wyniku może być konkretnym zadaniem redakcyjnym. W opisie wskaż osobno, kto wykonał obliczenia i kto opracował argument.
Jeśli zespół później wykorzystał fragment Twojej analizy we wspólnym raporcie, zachowaj daty i uzgodnienia. Sprawdź, kiedy powstało obliczenie lub interpretacja, kto je zweryfikował i jak trafiły do raportu. Gdy sama data zapisu pliku nie rozstrzyga kolejności, sięgnij do przekazanych wersji i notatek. Przy rozbieżnych relacjach uzgodnij opis oparty na tym, co można potwierdzić.
Gdy części materiału nie można udostępnić
W projekcie wykorzystującym dokumenty wewnętrzne możesz wyjaśnić rodzaj porównywanych źródeł i zasady pracy w zakresie uzgodnionym dla projektu. Przygotuj opis kryteriów, dopuszczalne zestawienie albo przykład fikcyjny pokazujący działanie procedury. Taki przykład trzeba jasno oznaczyć. Może pomóc w objaśnieniu reguły na obronie. Uzasadnienie wyniku empirycznego nadal pochodzi z materiału objętego analizą.
Możesz przećwiczyć wyjaśnienie na jednej karcie bez materiałów wrażliwych. W pierwszej linijce zapisz, co otrzymałeś z projektu. W kolejnej podaj konkretny krok, który da się wyjaśnić, np. sposób oddzielenia znajomości nazwiska od wiedzy o osobie odpowiedzialnej za zadanie. Potem wskaż miejsce w wynikach, które zależy od tej decyzji. Jeśli brakuje ostatniej linijki, przykład może dobrze pokazywać procedurę, a słabo ilustrować własny rezultat. Do odpowiedzi o wkładzie wybierz krok, którego konsekwencję można zobaczyć w rozdziale.
Sprawdź, czy czytelnik może odtworzyć podział pracy
Przed oddaniem połóż obok siebie cel, metody, wyniki i wnioski. Czy osoba, która po raz pierwszy widzi projekt, potrafi odpowiedzieć na poniższe pytania?
- Jaki materiał powstał w projekcie zespołowym i z której części korzystasz?
- Której wersji używasz i co obejmują uzgodnienia dotyczące dostępu?
- Co wykonano wspólnie, a kto odpowiadał za odrębne czynności?
- Które własne decyzje zmieniły zakres materiału, sposób analizy lub wniosek?
- Gdzie w pracy widać rezultat tych decyzji i jaki dokument pozwala prześledzić jego powstanie?
- Czy wyniki dotyczą tego samego podzbioru, który wskazano w metodach?
- Czy odpowiedź na obronie pokazuje udział w projekcie i samodzielne opracowanie?
- Czy cytaty, grafiki i załączniki mieszczą się w uzgodnionym zakresie, a wniosek w granicach analizy?
Jeśli któreś zdanie jest niejasne, zacznij od czynności, na którą się powołuje. Odszukaj plik, notatkę lub właściwą wersję i sprawdź, co rzeczywiście potwierdza. Szczegóły możesz zostawić w rejestrze. W rozdziale pokaż to, czego odbiorca potrzebuje do oceny wyniku: źródło, decyzję i rezultat. Jeżeli wciąż nie wiadomo, kto podjął daną decyzję, wróć do zapisu zespołu przed przypisaniem jej konkretnej osobie.
Bibliografia
- NISO CRediT Working Group. (2022). ANSI/NISO Z39.104-2022, CRediT, Contributor Roles Taxonomy. DOI 10.3789/ansi.niso.z39.104-2022.
- National Information Standards Organization. CRediT role descriptors. Oficjalne omówienie 14 ról i zakresu stosowania CRediT.
- Allen, L., Brand, A., Scott, J., Altman, M., & Hlava, M. (2014). Publishing: Credit where credit is due. Nature, 508, 312–313. DOI 10.1038/508312a.
- Brand, A., Allen, L., Altman, M., Hlava, M., & Scott, J. (2015). Beyond authorship: Attribution, contribution, collaboration, and credit. Learned Publishing, 28(2), 151–155. DOI 10.1087/20150211.
Najczęstsze pytania
Jak opisać własny wkład, gdy wywiady do magisterki zebrał zespół?
Podaj, kto przeprowadził wywiady, kto opracował transkrypcje i ile rozmów wykorzystujesz. Nazwij własne pytanie, decyzje analityczne i uzyskany wynik. Jeśli część rozmów przeprowadzasz osobiście, wskaż ich liczbę osobno. Wspólne decyzje opisz przy właściwym etapie.
Co zapisać w macierzy wkładu po zakończeniu wspólnego projektu?
Przy każdym etapie wpisz czynność, wykonawców, własną część, rezultat i dokument potrzebny do weryfikacji. Może to być wersja słownika, skrypt lub notatka z ustaleń. Przy pliku zespołu porównaj historię wersji z zapisanymi decyzjami, zanim przypiszesz zadanie jednej osobie.
Czy dostęp do wspólnej bazy oznacza, że mogę pokazać jej fragment w załączniku magisterki?
Warunki wykorzystania bazy w analizie i pokazania jej fragmentu ustal osobno. Sprawdź uzgodnienia z osobą odpowiedzialną za projekt i wymagania pracy. Jeśli możesz przytoczyć fragment, oceń, czy łącznie z pozostałymi informacjami pozwoli rozpoznać uczestnika. Zależnie od ustaleń możesz użyć opisu procedury lub dopuszczalnego zestawienia.
Jak odpowiedzieć na obronie, co zrobiłem samodzielnie we wspólnym projekcie?
Podaj źródło materiału, swój udział we wspólnych etapach i rezultat własnej analizy. Następnie pokaż jedną decyzję, np. zmianę reguły kodowania. Wyjaśnij, dlaczego ją podjąłeś i gdzie widać jej skutek w wynikach.
Jak wygląda wsparcie z zachowaniem samodzielności pracy?
Ustalamy zadanie, które możesz wykorzystać zgodnie z zasadami uczelni: konsultację, redakcję, korektę, uporządkowanie materiału lub przygotowanie pliku. Ty odpowiadasz za autorstwo, treść merytoryczną i ujawnienie pomocy, jeżeli wymagają tego zasady Twojej uczelni. Pracujemy na rzeczywistym materiale i weryfikowalnych źródłach.
Jak zamówić konsultację opisu własnego wkładu we wspólny projekt?
Wyślij zapytanie przez formularz kontaktowy. Dołącz krótki opis projektu, plan rozdziału, listę czynności własnych i wspólnych oraz ustalone wymagania. Wystarczą dane zbiorcze lub przykład, który nie pozwala rozpoznać uczestników. Po lekturze materiału można uzgodnić, czy zakres obejmie konsultację projektu, czy również redakcję metod i wyników.



